Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

η εποχη του λαγου


η εποχη του λαγού έφτασε. και οι μέρες εχουν κορεσμενα χρώματα και κουρασμένα μάτια. έχουν και πεταχτά μπροστινά δόντια. οι γνωστοί- άγνωστοι συγκεντρώνονται και με νέα αφορμή κάνουν φεστιβάλ κινηματογράφου. παλιοί ναυτικοί ντυμένοι σκηνοθέτες σηκώνονται και λένε ότι έχουν ετοιμάσει. οι υπόλοιποι τους ακούν, προσπαθούν να μπουν με τη σειρά. ένας μπρος άλλος πίσω. μία κοπέλλα με βαμμενα μαλλιά που δε μου μιλάει. απο τρόμο. η στρέλλα τραγουδάει και χορεύει με το καινούριο της φωτιστικό. για 3 ωρες πιστεύω οτι η στρέλλα ειμαι εγω. το πάρτυ εχει αρχισει με έναν λυσσώδη ενθουσιασμό. κάνει ζέστη ή εγώ ζεσταίνομαι. ο θόρυβος. ο θόρυβος. πάντα ο θόρυβος. πάντα ο θόρυβος. παντα, καλύπτει τα πάντα. καλύπτει τη μνήμη και δε θυμαμαι μετά τίποτα απο χτές. καλύπτει τα πάντα. και τα ματια. και δεν βλέπω τίποτα για να θυμαμαι. μονο το κορίτσι που μου χάρισε το λαστιχάκι. της το υποσχεθηκα.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Ο κ. Κόπολλα απο τη Φανταστικούπολη


Είναι τρομερός ο Κόπολλα. Εφτασε στην αίθουσα του ιδρύματος Κακογιάννη σχεδόν στην ώρα του. Στην είσοδο του ιδρύματος τον περίμεναν διάφοροι τρόφιμοι να τον υποδεχτούν. Μεταξύ άλλων και ο Χάχας Ντάβλας. Πολυεθνικός πιαρίστας. Δίπλα στον Χάχα ο Λάμπης Ταγματάρχης, να μοιάζει περισσότερο με υπολοχαγο μπροστά στον Ντάβλα. Να συνωστίζονται όλοι στην πόρτα. Στο κέντρο ο Ντάβλας.

Όταν μπήκαμε στην αίθουσα και λίγο μετά μπήκε και ο Κόπολλα, κατάλαβα ότι πάλι καλά που ήταν ο Ντάβλας. Και δεν ήταν η Πετρούλα, που θα ήταν αξιότερος ενδεχομένως και από τον Ντάβλα αντιπρόσωπος των υπόλοιπων τροφίμων που συνέχισαν να μπαίνουν στην αίθουσα αφου ο Κ. ειχε μπει, κάτσει, άρχισει να μιλάει. Που δεν ξέρουν να κλείνουν κινητό και στόμα όταν είναι στο σινεμά, στο θέατρο, σε αίθουσα σεμιναρίου, σε γάμους, σε κηδείες. Κοιτάω γύρω μου. Κανένας γνωστός. Μόνο τρεις φίλοι δημοσιογράφοι και κινηματογραφόφιλοι. Λέω αυτό θα φταίει. Δεν ήταν εκει μόνο άνθρωποι του σινεμά. Γι αυτό και ακούς χαβούζα.

Πάλι λάθος... Θυμάμαι και την αμέσως προηγούμενη μέρα. Που στις μικρού μήκους στο Τριανόν γνωστός σκηνοθέτης, καλό παιδί, κλπ, κλπ, θεωρούσε υποχρέωση του να μιλάει σε κανονικό, καθημερινό τόνο με τους διπλανούς του. Χωρίς να παίρνει απο λόγια. Χωρίς να ξέρει ότι όταν η ταινία μας φαίνεται παπαριά, φεύγουμε. Όχι για να εξασκήσουμε τους καλούς μας τρόπους. Για να μην είμαστε γουρούνια. Και ναι η μικρού μήκους ήταν παπαριά...

Όχι και ο Κ. όμως. Έκατσε εκεί, και αν και τον κούρασε ο Μικελίδης με την πρώτη βαρετή ερώτηση, συνέχισε να απαντά πλούσια μέχρι και την τελευταία βαρετή ερώτηση. Μας είπε για τις ταινίες που έκανε και αυτές που θέλει να κάνει, για το πόσο το θέατρο είναι η βάση του σινεμά, πόσο αν δεν μπορεί ο σκηνοθέτης να οδηγήσει τον ηθοποιο δεν θα κάνει ποτέ κάτι που να μοιάζει όντως με ταινία , για την ιδιοκτησία που δεν μπορεί να υπάρξει στην τέχνη και τις θεατρικές ασκήσεις που κανει ο ίδιος με τα παιδιά του στη Νάπα Βάλλεϋ. Αφού μας μίλησε 2 ώρες, η κα Bούλα που απ'ότι μαθαίνω είναι το Τοτέμ του ΕΚΚ ειδοποίησε τον Νίνο απο το μικρόφωνο-ψείρα στο πέτο του, και μαζί και όλους εμάς, ότι τα καναπεδάκια θα κρύωναν. Ο Κ. έφυγε απο την πίσω πόρτα της αίθουσας, με τις 2χρωμες κάλτσες του, 3 μέρες αφού είχε χάσει τον αγαπημένο του αδερφό.

Ο Κ. της Αποκάλυψης, του Νονού και των προσωπικών ταινιών έφυγε απο την πίσω πόρτα. Και μας άφησε στο ελληνικό σινεμά με τους σκηνοθέτες που μιλάνε εκκωφαντικά στον διπλανό τους.

Η ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΠΟΥΣΙΟΥ ΓΡΑΦΕΙ... - αθηνόραμα.gr | Μουσική

...για μια σουίνγκ μπάντα που τα σπάει!


Όλοι βρίζουν όταν βάζω μουσική. Ή η Ella στο Παρίσι θα είναι ή οι Latin Suites του Ellington. Τα ίδια και τα ίδια. Τίποτε άλλο δεν με συγκινεί... Κι εκεί που ψάχνω ασκόπως στο ομιχλώδες τοπίο του Internet, πέφτω σ’ ένα συγκρότημα που λέγεται Petros and the Banda Eclectics. Κι είναι ένα θαύμα! Είναι σουίνγκ τζαζ αλλά και free, τόσο πλουμιστή αλλά και τόσο μοντέρνα. Βρίσκω το άλμπουμ τους «Angeles Los Boston» στο xilouris.gr (τρέχα γύρευε). Κάθε κομμάτι είναι ένα αριστούργημα και όλα μαζί λένε μια ιστορία. Σαν ταινία. Ρομαντική, ζωηρή και αστεία. Μου φαίνεται, ομολογώ, απίστευτο ότι ο Petros είναι ο Πέτρος Σακελλίου, γέννημα θρέμμα Έλληνας, που συνθέτει κι ενορχηστρώνει αυτά τα –πάνω κάτω– 10 άτομα της μπάντας (από Αμερική, Αργεντινή, Ιαπωνία και Ελλάδα) κι έφτασε μ’ αυτόν τον latin-swing-ethnic ήχο να κερδίσει το βραβείο Thelonious Monk Institute of Jazz composition το 2007! Στο www.petrosand thebanda.net θα δείτε τη συγκινητική παραλαβή του βραβείου σ’ ένα κατάμεστο Kodak Theater και θ’ ακούσετε το «Swingalong» που τα σπάει! Το άλμπουμ τους κυκλοφορεί κι εδώ, και όσο για τον Σακελλίου, βρίσκεται μάλλον σε δημιουργικό εκτροχιασμό. Ζει, λέει, μεταξύ Νιου Γιορκ, Μοντρεάλ και Αθήνας, δουλεύοντας το επόμενο άλμπουμ, που σύντομα θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα, και παίζοντας πιάνο στο Cirque du Soleil – ο πρώτος Έλληνας που το καταφέρνει... Και είναι μόνο 31.
Πού θα πάει αυτή η κατάσταση;

instint

βασω